Ένας κόσμος χωρίς συνείδηση και ευαισθησία

gaidarakos_web

Η αλήθεια είναι πως καιρό τώρα σκεφτόμουν για κάτι που ήθελα να γράψω, και η αφορμή μου δόθηκε από ένα περιστατικό που είδα με τα μάτια μου. Πρόκειται για κάτι που ήξερα πως συμβαίνει αλλά δεν έτυχε να με απασχολήσει τόσο, ίσως επειδή δεν το είχα δει πραγματικά. Για ποιο πράγμα μιλάω; Τώρα, θα δείτε.

Τις προάλλες, σε μια γειτονιά στην Θεσσαλονίκη, ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο, σταματημένη στο φανάρι. Όπως κοιτούσα στο φανάρι, το βλέμμα μου έπεσε παραδίπλα σε ένα σκηνικό: ένας παππούς να προσπαθεί να βγάλει έξω από ένα μαγαζί έναν κύριο που ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι και είχε κάποια αναπηρία. Μου κίνησε το ενδιαφέρον οπότε συνέχισα να παρακολουθώ την πορεία του. Χωρίς κάποια βοήθεια, ο παππούς αυτός συνέχισε και πήγε στη ράμπα στο πεζοδρόμιο για να περάσει μπροστά μας. Φτάνοντας όμως στο απέναντι πεζοδρόμιο, βρέθηκε αντιμέτωπος με τα εξής: ο οδηγός του αυτοκινήτου που περίμενε σταματημένος στο φανάρι εκείνο, βρισκόταν ακριβώς στη ράμπα, εμποδίζοντάς τον να περάσει, και φυσικά έχοντας άλλα αυτοκίνητα πίσω δεν μπόρεσε (και να ήθελε) να μετακινηθεί. Δεν τελειώνει όμως εκεί η περιπέτεια. Διαπίστωσα, πως η πλευρά στην οποία ήθελε να κατευθυνθεί ο παππούς με τον κύριο στο καροτσάκι είχε παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Μαντέψτε που είχαν παρκάρει. Φυσικά στη ράμπα. Εκείνο το σημείο ήταν γεμάτο με παρκαρισμένα αυτοκίνητα, και αναρωτιόμουν πώς θα μπορέσει να πάει ο άνθρωπος αυτός εκεί που θέλει.

Δεν μπόρεσα να δω την πορεία που ακολούθησε μετά, γιατί το φανάρι άναψε πράσινο και έπρεπε να ξεκινήσουμε. Όμως η σκέψη του παππού αυτού με κυνηγούσε. Πολλές φορές διάβαζα ή έβλεπα ανθρώπους (ασυναίσθητους) να παρκάρουν σε τέτοια σημεία και να εμποδίζουν ανθρώπους με καροτσάκια να περάσουν και να συνεχίσουν την πορεία τους, βάζοντάς τους σε μια ταλαιπωρία. Ακόμα έβλεπα τα αυτοκόλλητα που κολλούσαν κάποιοι σε ασυνείδητους οδηγούς που άφηναν τα αυτοκίνητά τους όπου να ‘ναι. Ποτέ όμως δεν με επηρέασε τόσο, δεν έδινα σημασία.

Όμως αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν αλλιώς. Είδα μπροστά στα μάτια μου το σκηνικό. Είδα το βλέμμα του παππού εκείνου που είχε την αγωνία να καταφέρει να μεταφέρει τον άνθρωπο εκείνο που μόνος του δεν μπορούσε, να του δώσει τη δυνατότητα να βγει από το σπίτι και να δει τον έξω κόσμο μια μέρα που είχε τόσο ήλιο και ζέστη, αλλά ήταν τόσο χειμωνιάτικη στις καρδιές των γύρω του. Είδα τη χαρά του κυρίου εκείνου που έβγαινε για μια βόλτα. Είδα όλες τις δυσκολίες τους να περνούν μπροστά από τα μάτια μου, και μελαγχόλησα.

Ξέρετε όμως τι σκέφτηκα; Πως φταίμε όλοι μας. Φταίμε, γιατί δεν προστατεύουμε τα άτομα αυτά. Φταίμε γιατί δεν προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε στον δύσκολο αγώνα (είτε μιλάμε για τα ίδια τα άτομα με την σωματική ή νοητική αναπηρία είτε μιλάμε για τους γύρω τους που τους φροντίζουν). Φταίμε γιατί κοιτάμε την ευκολία μας, που βολεύει να σταματήσουμε το αυτοκίνητο, πως δεν θα ξοδέψουμε χρήματα για έργα που θα μπορούσαν να διευκολύνουν τη ζωή τους, την πρόσβασή τους και την ένταξή τους στην κοινωνία.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν όλοι, όσο περνάει από το χέρι μας να κάνουμε τη ζωή των διπλανών μας λίγο καλύτερη. Αυτών που γνωρίζουμε, αυτών που είναι ξένοι για μας, αυτών που το έχουν πραγματικά ανάγκη αλλά και αυτών που δείχνουν πως δεν το χρειάζονται. Για τον παππού εκείνο και για τον κύριο (που ίσως είναι γιος του, ίσως όχι)… Γιατί μου άνοιξαν τα μάτια.

Καλή σας μέρα!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s